Grabado firmado Dehoeters 1992, “Zicht op de Logestraat”, edición limitada 22/44, paisaje flamenco

FR 

Cette gravure “Zicht op de Logestraat” datée 1992 semble paisible, mais on sent qu’elle a vu plus de solitude qu’un banc public en novembre. Les herbes hautes, prêtes à engloutir le facteur, murmurent des secrets que personne ne veut entendre. Le petit bâtiment à gauche ressemble à un refuge pour âmes fatiguées, ou à un endroit où l’enthousiasme va mourir. La rue, figée dans un silence presque religieux, observe le spectateur avec la patience d’un paysage qui sait qu’il survivra à tout, même à toi. Tirée à 22/44, elle a cette arrogance des œuvres qui savent qu’elles sont rares et qu’on les regarde trop longtemps.

NL 

Deze gravure “Zicht op de Logestraat” uit 1992 straalt een stilte uit die bijna agressief is. De hoge grassprieten lijken klaar om elke voorbijganger op te slokken. Het gebouwtje links oogt als een schuilplaats voor mensen die het leven hebben opgegeven. De straat zelf kijkt je aan met de vermoeide blik van een plek waar al jaren niets gebeurt, behalve misschien een verdwaalde duif die meteen spijt krijgt. Als editie 22/44 heeft het de houding van een kunstwerk dat weet dat het zeldzaam is en dat jij dat beter onthoudt.

EN 

This 1992 engraving “Zicht op de Logestraat” captures a street so quiet it feels hostile. The tall grass looks ready to ambush anyone foolish enough to deliver mail there. The small building on the left radiates the charm of a shelter for people who’ve given up on optimism. The street stares back with the cold patience of a place where nothing happens and yet everything feels slightly wrong. As number 22/44, it carries the smugness of rare art that knows you’re not entirely sure why it unsettles you.

DE 

Die Radierung “Zicht op de Logestraat” von 1992 zeigt eine Gasse, die so still ist, dass man fast ein schlechtes Gewissen bekommt. Das hohe Gras wirkt wie eine Falle für jeden, der sich hineinwagt. Das kleine Gebäude links sieht aus wie ein Zufluchtsort für Menschen, die keine Erwartungen mehr haben. Die Straße selbst hat den Ausdruck eines Ortes, der seit Jahrzehnten nichts erlebt und trotzdem müde ist. Als Exemplar 22/44 besitzt sie die stille Arroganz eines Kunstwerks, das weiß, dass du es nicht ganz verstehst.

IT 

L’incisione “Zicht op de Logestraat” del 1992 ritrae una strada così silenziosa da sembrare minacciosa. Le erbacce alte sembrano pronte a inghiottire chiunque osi passare. Il piccolo edificio a sinistra ha l’aria di un rifugio per chi ha smesso di credere nella felicità. La via osserva lo spettatore con la calma inquietante di un luogo dove non succede nulla, ma tutto pesa. Essendo la copia 22/44, mostra la sicurezza di un’opera che sa di essere rara e leggermente disturbante.

PT 

A gravura “Zicht op de Logestraat” de 1992 mostra uma rua tão silenciosa que parece desconfiar de quem a olha. As ervas altas parecem prontas para engolir qualquer visitante. O pequeno edifício à esquerda tem a vibração de um abrigo para quem desistiu de esperar algo da vida. A rua encara o observador com a serenidade pesada de um lugar onde nada acontece, mas tudo incomoda. Como exemplar 22/44, exibe a vaidade discreta de uma obra rara que te observa mais do que tu a observas.

ES 

El grabado “Zicht op de Logestraat” de 1992 muestra una calle tan silenciosa que parece enfadada. Las hierbas altas parecen preparadas para tragarse al primer valiente que pase. El pequeño edificio de la izquierda tiene la energía de un refugio para quienes ya no esperan nada del mundo. La calle mira al espectador con la calma inquietante de un lugar donde nunca pasa nada, pero todo pesa. Como copia 22/44, presume con la elegancia de una obra rara que sabe que te incomoda un poco.