🇫🇷
Née entre 1958 et 1968, cette petite CITROËN en métal a traversé les décennies comme un témoin fatigué d’une époque où les jouets étaient lourds, bruyants et presque indestructibles. Sa peinture écaillée raconte les chutes, les courses improvisées et peut‑être même un conflit familial oublié. La rouille s’est installée comme un vieux locataire qui refuse de partir, mais la voiture tient encore debout, solide sur ses quatre roues, comme si elle refusait de renoncer. Elle semble se souvenir des mains qui l’ont propulsée à travers un salon trop petit. Aujourd’hui, elle revient à la lumière, prête à rejoindre une collection — ou à rappeler doucement qu’elle a survécu à bien plus que nous.
🇳🇱
Geboren tussen 1958 en 1968 heeft deze metalen CITROËN‑speelgoedauto de jaren doorstaan als een stille getuige van een tijd waarin speelgoed zwaar, luid en bijna onverwoestbaar was. De afgebladderde verf vertelt verhalen over valpartijen, wilde races en misschien zelfs een ruzie die nooit had moeten gebeuren. De roest zit vast als een koppige huurder die weigert te vertrekken, maar het autootje staat nog steeds stevig op zijn vier wielen, alsof het weigert op te geven. Het lijkt zich de kinderhanden te herinneren die het ooit door de woonkamer lanceerden. Nu komt het opnieuw aan het licht, klaar voor een verzamelaar — of om zachtjes te fluisteren dat het meer heeft overleefd dan verwacht.
🇬🇧
Born between 1958 and 1968, this metal CITROËN toy car has endured time like a weary witness from an era when toys were heavy, noisy, and nearly indestructible. Its chipped paint tells stories of falls, improvised races, and perhaps a forgotten family argument. Rust clings to it like an old tenant refusing to leave, yet the car still stands firm on all four wheels, as if determined not to surrender. It seems to remember the hands that once launched it across a cramped living room. Now it returns to the light, ready for a collection — or to quietly remind you that it has survived far more than expected.
🇩🇪
Zwischen 1958 und 1968 geboren, hat dieses CITROËN‑Metallauto die Jahrzehnte wie ein müder Zeuge einer Ära überstanden, in der Spielzeug schwer, laut und fast unzerstörbar war. Die abgeplatzte Farbe erzählt von Stürzen, improvisierten Rennen und vielleicht einer längst vergessenen Familienfehde. Der Rost sitzt fest wie ein alter Mieter, der nicht ausziehen will, doch das Auto steht noch immer stabil auf seinen vier Rädern, als wolle es nicht aufgeben. Es scheint sich an die Hände zu erinnern, die es einst durch das Wohnzimmer schleuderten. Jetzt kehrt es ins Licht zurück, bereit für eine Sammlung — oder um leise daran zu erinnern, dass es viel überlebt hat.
🇮🇹
Nata tra il 1958 e il 1968, questa piccola CITROËN in metallo ha attraversato il tempo come un testimone stanco di un’epoca in cui i giocattoli erano pesanti, rumorosi e quasi indistruttibili. La vernice scrostata racconta cadute, corse improvvisate e forse anche qualche litigio familiare dimenticato. La ruggine si è installata come un vecchio inquilino che non vuole andarsene, ma l’auto resta salda sulle sue quattro ruote, come se rifiutasse di arrendersi. Sembra ricordare le mani che un tempo la lanciavano nel soggiorno. Ora torna alla luce, pronta per una collezione — o per ricordare silenziosamente ciò che ha superato.
🇵🇹
Nascido entre 1958 e 1968, este pequeno CITROËN metálico atravessou o tempo como uma testemunha cansada de uma época em que os brinquedos eram pesados, barulhentos e quase indestrutíveis. A tinta descascada conta quedas, corridas improvisadas e talvez até discussões familiares esquecidas. A ferrugem instalou‑se como um velho inquilino que se recusa a sair, mas o carro permanece firme nas suas quatro rodas, como se recusasse desistir. Parece lembrar as mãos que um dia o lançaram pela sala. Agora regressa à luz, pronto para uma coleção — ou para lembrar suavemente tudo o que sobreviveu.
🇪🇸
Nacido entre 1958 y 1968, este pequeño CITROËN metálico ha atravesado el tiempo como un testigo cansado de una época en la que los juguetes eran pesados, ruidosos y casi indestructibles. Su pintura descascarada cuenta caídas, carreras improvisadas y quizá alguna pelea familiar olvidada. El óxido se aferra como un viejo inquilino que no quiere irse, pero el coche sigue firme sobre sus cuatro ruedas, como si se negara a rendirse. Parece recordar las manos que un día lo lanzaron por el salón. Hoy vuelve a la luz, listo para una colección — o para recordar suavemente todo lo que ha sobrevivido.
Produits alternatifs
Ces autres produits pourraient vous intéresser